Ελεύθερο Βήμα Αχαρνών

Ένα βήμα για προβλήματα, ιδέες και απόψεις για το Δήμο Αχαρνών

Archive for 26 Μαΐου 2012

Όταν καθηγητές της ιστορίας είναι ανιστόρητοι

Posted by koszig στο 26 Μαΐου 2012

Σε προηγούμενη ανάρτηση, (κλικ εδώ), ο Μαρκ Μαζάουερ, Βρετανός ιστορικός και συγγραφέας, Καθηγητής Ιστορίας στο πανεπιστήμιο Κολούμπια των ΗΠΑ αναφέρεται στο Μανόλη Γλέζο :

«Και πολλοί χειροκρότησαν πάλι λίγους μήνες αργότερα όταν ένας νεαρός αριστερός αντιστασιακός ονόματι Μανώλης Γλέζος σκαρφάλωσε στην Ακρόπολη ένα βράδυ με έναν φίλο και κατέβασαν τη σημαία με την σβάστικα που οι Γερμανοί είχαν πρόσφατα υψώσει

Για να δούμε για τον » φίλο του Γλέζου» τι έγραψε η εφημερίδα «Ελευθεροτυπία» το 2008 και πως σχολιάστηκε το άρθρο αυτό από ένα ντόπιο σχολιαστή (κλικ εδώ)

Τετάρτη, 29 Οκτωβρίου 2008

Οι πραγματικοί ήρωες

 Στο ΕΨΙΛΟΝ της Ελευθεροτυπίας της 26/10/2008 δημοσιεύθηκε συνέντευξη με τίτλο «Τσίπρας Σάντας». Όπως αναφέρεται στην αρχή του άρθρου το έντυπο ζήτησε από τον Αλέξη Τσίπρα(του Συνασπισμού βεβαίως-βεβαίως) να γίνει “δημοσιογράφος για μια ημέρα”. Ο Αλέξης (συγνώμη Αλέξη μπορώ να σε λέω με το μικρό σου όνομα;) ζήτησε να πάρει συνέντευξη από τον Λάκη Σάντα. Άγνωστο στο πολύ κοινό και ειδικότερα τη νέα γενιά. Δύο φορές τον έχει δείξει για λίγο η τηλεόραση. Δεν είναι άλλωστε του επιπέδου του Λάκη (του Λαζόπουλου) και άλλων δημοκρατών. Δεν έχει και μεγάλη ακροαματικότητα. Γιατί να τον δείξω η τηλεόραση;

Για αυτούς που έζησαν αρκετά χρόνια πριν γνωρίζουν ότι δύο νεαροί, που μόλις είχαν βγάλει το γυμνάσιο (το τότε εξατάξιο γυμνάσιο), ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ (Λάκης) ΣΑΝΤΑΣ και ο ΜΑΝΩΛΗΣ ΓΛΕΖΟΣ, κατέβασαν το βράδυ της 30η προς την 31η Μαΐου του 1941 από την Ακρόπολη τη γερμανική σημαία.
Και οι δύο είχαν περίπου την ίδια διαδρομή, εντάχθηκαν στην αντίσταση, ακολούθησαν για τον Σάντα φυλακίσεις, εξορίες (τιμήθηκε δεόντως από το ελληνικό κράτος) στην Ικαρία, την Μακρόνησο, από όπου διέφυγε το 1948 αρχικά στην Ιταλία και στη συνέχεια στον Καναδά, όπου ζήτησε πολιτικό άσυλο.
Ο Γλέζος μετά την απελευθέρωση εντάχθηκε στο ΚΚΕ. Για τη δράση του ως μέλος του ΚΚΕ καταδικάσθηκε σε θάνατο, σε ισόβια δεσμά, αλλά από τη διεθνή κατακραυγή οι ποινές δεν εκτελέσθηκαν και αποφυλακίστηκε το 1954. Το 1951, αν και φυλακισμένος εξελέγη βουλευτής, το ίδιο και το 1961. Αργότερα εξελέγη δυό φορές βουλευτής και μια ευρωβουλευτής με το ΠΑΣΟΚ, αργότερα με το Συνασπισμό κλπ. Τιμήθηκε από τη Σοβιετική Ένωση με το βραβείο Λένιν. Αλλά για την ιστορία του ίσως σε άλλη ευκαιρία να τα ξαναπούμε.
Ο Απόστολος Σάντας γύρισε από τον Καναδά το 1963. Ασχολήθηκε με την οικογένειά του και την εργασία του. Στην ηλικία των 86 ετών σήμερα κρατάει ακόμα τις ιδέες του. Το σεβασμό στον εαυτό του. Δεν έγινε μπαλάκι μεταξύ των πολιτικών κομμάτων, όπως ο άλλος. Δεν εξαργύρωσε την πράξη του με τιμητικές παρωδίες, με πολιτικά αξιώματα. Έκανε αυτό που πρέπει να κάνει κάθε πραγματικός ήρωας. Να κάνει αυτό που θεωρεί σωστό, για την πατρίδα, τις ιδέες του, το κοινωνικό σύνολο. Έπειτα να γυρίζει στη δουλειά του . Στο σπίτι του. Να παραμένει όμως πάντα ενεργός πολίτης. Και ένας τέτοιος ΗΡΩΑΣ είναι ο Απόστολος Σάντας.

Να γυρίσουμε όμως και στο Έψιλον, ένα καλό έντυπο που έκανε μια τεράστια απρέπεια. Έβαλε τίτλο στη συνέντευξη Τσίπρας Σάντας. Με το ίδιο μέγεθος γραμμάτων και με πιο έντονα του Τσίπρα. Τι σχέση μπορεί να έχει ένας που έπαιξε τη ζωή του κορώνα-γράμματα, ένας που είχε σχέση ο τρόπος ζωής του με τις ιδέες του, με ένα νεαρό που για λόγους επικοινωνιακούς πήρε το δαχτυλίδι από τον Αλαβάνο για να γίνει πρόεδρος του Συνασπισμού [της αριστεράς των κινημάτων (για ποιο πράγμα) και της οικολογίας]
Ο Σάντας με αγώνες στην αντίσταση, στα βουνά για τις ιδέες του όπου τραυματίστηκε σοβαρά, στις φυλακές, στις εξορίες και τέλος ως πολιτικός πρόσφυγας μακρυά από την Ελλαδα. Ο Τσίπρας ως ΚΝίτης έλαβε μέρος σε μαθητικές καταλήψεις και σε αγώνες ενάντια στην νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, όπου τραυματίστηκε σοβαρά (του έφεραν δάκρυα τα αέρια των δακρυγόνων!!).
Αυτή η συνέντευξη είναι δουλειά image maker για ενίσχυση του Συνασπισμού και του Alexis Αν είχα πρόσβαση στο Έψιλον θα ρώταγα. Αν έπαιρνε τη συνέντευξη η Βάνα Μπάρμπα, η συνέντευξη θα είχε τον τίτλο Μπάρμα Σάντας; Ισως δούμε κάτι παρόμοιο μια μέρα.
Εσείς εκεί στο Έψιλον, βάλτε και το Γιώργο να πάρει μια παρόμοια συνέντευξη, μήπως πάρει κανένα αγωνιστικό πόντο παραπάνω. Εκλογές έρχονται.


Τι να ατενίζουν, το μέλλον με εμπιστοσύνη στις νέες γενιές (όπως λέει η λεζάντα στο Έψιλον) ή τον «κανένα» που επιλέγουν οι πολίτες σήμερα να τους κυβερνήσουν;

Σήμερα 26 Μαΐου 2012 πόσοι Έλληνες γνωρίζουν το Λάκη Σάντα, το «φίλο του Γλέζου» που λέει και ο Καθηγητής της Ιστορίας. Ελάχιστοι!! Αυτό γιατί οι πολιτευτές και οι  κονδυλοφόροι της αριστεράς δεν έκαναν «σημαία» το φίλο. Και οι δύο φίλοι μετά το κατέβασμα της σημαίας συνέχισαν τον αγώνα παράλληλα. Ο ένας δραπέτευσε στον Καναδά και συνέχισε τη ζωή του. Ο άλλος, ο Μανόλης, έμεινε εδώ, έγινε διευθυντής του Ριζοσπάστη, τιμήθηκε με το βραβείο Λένιν από τη Σοβιετική Ένωση, βουλευτής της ΕΔΑ το 1961, βουλευτής του ΠΑΣΟΚ 1981 και 1985, πρόεδρος στην κοινότητα Απειράνθου, υποψήφιος βουλευτής με το Συνασπισμό το 2000 και το 2004. Ήτανε στο παιχνίδι και το σύστημα τον είχε στην πρώτη γραμμή.

Ο άλλος. ο Λάκης Σάντας, γύρισε στην Ελλάδα το 1963. Αυτόν η αριστερά και το αριστερίζον ΠΑΣΟΚ τον αγνόησαν. Έτσι ο Λάκης Σάντας πέθανε αξιοπρεπής στις 30 Απριλίου 2011. Κανένα κόμμα ή απόκομμα δεν έκανε καμία αναφορά στο θάνατό του. Δεν ήταν ένα τηλεοπτικό προϊόν. Αντίθετα έκαναν θέμα ηρωισμού την αυτοκτονία ενός φαρμακοποιού στα 77 του χρόνια, επειδή έγραψε κάποιες αράδες που τους βόλευαν για εκμετάλλευση, (κλικ εδώ).

Αν έχετε χρόνο και υπομονή μπορείτε να γνωρίσετε, έστω και τώρα, το Λάκη Σάντα, το φίλο του Γλέζου που ο καθηγητής της Ιστορίας δεν αναφέρει το όνομά του. (κλικ εδώ), (κλικ εδώ).

Τα ιστορικά πρόσωπα μένουν στην Ιστορία όπως τα γράφουν οι ιστορικοί.

Άλλα όπως ήταν και άλλα όπως βολεύει να ήταν.

Posted in Uncategorized | Leave a Comment »

Φωνή διαμαρτυρίας ή φωνή σύνεσης;

Posted by koszig στο 26 Μαΐου 2012

Ένας φίλος, ερευνητής στο γειτονικό ΙΓΜΕ, που μερικές φορές ανεβαίνουμε μαζί στο βουνό  μου κοινοποίησε το παρακάτω κείμενο.

ΑΡΘΡΟ ΦΙΛΕΛΛΗΝΑ ΜΑΖΑΟΥΕΡ και ΣΧΟΛΙΑ κάποιου ΝΙΚΟΥ ΚΑΡΡΑ

Είναι πραγματικά συγκινητικό το άρθρο του ανθρώπου αυτού, που προφανώς έχει φιλελληνικά αισθήματα. Φιλελληνικά για τη χώρα μας και το λαό της. Και φυσικά με συγκινούν ιδιαίτερα οι καλές του προθέσεις. Όλα τα στοιχεία που παραθέτει είναι ορθά. Δυστυχώς, όμως, τα ίδια στοιχεία, η ίδια ιστορία, έχουν και μια δεύτερη ανάγνωση, που είναι πολύ οδυνηρή! Κι αυτήν θα προσπαθήσω να ξετυλίξω. Γιατί αν από την παρουσίαση του φιλέλληνα απορρέει ότι καλώς «για άλλη μια φορά η Ελλάδα πολεμάει στην πρώτη γραμμή του αγώνα για το μέλλον», από τη δική μου πικρή ανάγνωση της ιστορίας προκύπτει ότι για άλλη μια φορά ετοιμάζεται ο ελληνικός λαός, κυριευμένος από τις συνήθεις ιδιότητές του, το γινάτι, την αδημονία, την προχειρότητα, την αυτοκαταστροφική διάθεση για ηρωισμούς, να κάνει μια βουτιά στο κενό, χωρίς σχοινιά, για να ωφεληθούν τελικά οι άλλοι, όπως συνήθως συνέβαινε…………………….

(Η συνέχεια μετά το κείμενο του φιλέλληνα)….

Μαρκ Μαζάουερ

Βρετανός ιστορικός και συγγραφέας,

Καθηγητής Ιστορίας στο πανεπιστήμιο Κολούμπια των ΗΠΑ

Άρθρο του Μ. Μαζάουερ στους New York Times: «Η Ελλάδα, το λίκνο της δημοκρατίας, κλονίζει τον πλανήτη.»

Χθες, όλος ο κόσμος παρακολουθούσε την Ελλάδα καθώς το κοινοβούλιό της ψήφισε ένα διχαστικό πακέτο μέτρων λιτότητας το οποίο θα μπορούσε να έχει κρίσιμες επιπτώσεις στο παγκόσμιο οικονομικό σύστημα. Ίσως προκαλεί έκπληξη που. αυτή η μικρή άκρη της χερσονήσου των Βαλκανίων συγκεντρώνει τόση προσοχή. Σκεφτόμαστε συνήθως την Ελλάδα ως την πατρίδα του Πλάτωνα και του Περικλή, με την πραγματική της σημασία να βρίσκεται βαθιά στην αρχαιότητα.

Αλλά δεν είναι η πρώτη φορά που για να κατανοήσεις το μέλλον της Ευρώπης χρειάζεται να στραφείς μακριά από τις μεγάλες δυνάμεις στο κέντρο της ηπείρου και να κοιτάξεις προσεκτικά όσα συμβαίνουν στην Αθήνα. Τα τελευταία 200 χρόνια η Ελλάδα ήταν στην πρώτη γραμμή της εξέλιξης της Ευρώπης. Στη δεκαετία του 1820, στη διάρκεια του αγώνα για την ανεξαρτησία από την οθωμανική αυτοκρατορία, η Ελλάδα έγινε ένα πρώιμο σύμβολο δραπέτευσης από τη φυλακή της αυτοκρατορίας.

Για τους φιλέλληνες, η παλιγγενεσία της αποτελούσε τον πιο ευγενή αγώνα. «Στο μεγάλο πρωινό του κόσμου», έγραψε ο Σέλεϊ στο ποίημά του «Ελλάς», «το μεγαλείο της Ελευθερίας τινάχθηκε και έλαμψε! «

Η νίκη θα σήμαινε τον θρίαμβο της ελευθερίας όχι μόνο επί των Τούρκων αλλά και επί όλων των δυναστών που κρατούσαν υπόδουλους τόσο πολλούς ευρωπαίους. Γερμανοί, Ιταλοί, Πολωνοί και Αμερικανοί έτρεξαν να πολεμήσουν υπό την γαλανόλευκη σημαία της Ελλάδας για χάρη της δημοκρατίας. Και μέσα σε μια δεκαετία, η χώρα κέρδισε την ελευθερία της.

Στη διάρκεια του 20ου αιώνα ο ριζοσπαστικός νέος συνδυασμός της συνταγματικής δημοκρατίας και του εθνικισμού που ενσάρκωσε η Ελλάδα εξαπλώθηκε στην ήπειρο και κορυφώθηκε στην «ειρήνη που τερμάτισε κάθε ειρήνη» στο τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, όταν τρεις αυτοκρατορίες, η οθωμανική, εκείνη των Αψβούργων και η ρωσική, κατέρρευσαν και αντικαταστάθηκαν από έθνη-κράτη. Μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η Ελλάδα άνοιξε και πάλι τον δρόμο για το μέλλον της Ευρώπης. Μόνο που τώρα ήταν η σκοτεινή πλευρά της δημοκρατίας που βγήκε στο προσκήνιο.

Σε έναν κόσμο εθνικών κρατών, εθνοτικές μειονότητες όπως ο μουσουλμανικός πληθυσμός της Ελλάδας και οι ορθόδοξοι χριστιανοί της Μικράς Ασίας ήταν μια συνταγή για διεθνή αστάθεια. Στις αρχές της δεκαετίας του 1920, έλληνες και τούρκοι ηγέτες αποφάσισαν να ανταλλάξουν τους μειονοτικούς πληθυσμούς τους, εκτοπίζοντας περί τα δύο εκατομμύρια χριστιανούς και μουσουλμάνους προς χάριν της εθνικής ομοιογένειας.

Η ελληνο – τουρκική ανταλλαγή των πληθυσμών ήταν η μεγαλύτερη οργανωμένη μετακίνηση προσφύγων στην ιστορία μέχρι τότε και μοντέλο που οι ναζιστές και άλλοι θα το επικαλούνταν αργότερα για να εκτοπίσουν ανθρώπους στην ανατολική Ευρώπη, τη Μέση Ανατολή και την Ινδία. Είναι ειρωνικό, λοιπόν, που η Ελλάδα ήταν επίσης στην πρωτοπορία της αντίστασης στους ναζιστές. Τον χειμώνα του 1940-41, ήταν η πρώτη χώρα που αντεπιτέθηκε αποτελεσματικά κατά των δυνάμεων του Άξονα, ταπεινώνοντας τον Μουσολίνι στον ελληνο-ιταλικό πόλεμο ενώ η υπόλοιπη Ευρώπη επευφημούσε την Ελλάδα.

Και πολλοί χειροκρότησαν πάλι λίγους μήνες αργότερα όταν ένας νεαρός αριστερός αντιστασιακός ονόματι Μανώλης Γλέζος σκαρφάλωσε στην Ακρόπολη ένα βράδυ με έναν φίλο και κατέβασαν τη σημαία με την σβάστικα που οι Γερμανοί είχαν πρόσφατα υψώσει. Σχεδόν 70 χρόνια αργότερα, η ελληνική αστυνομία θα έριχνε δακρυγόνα στον κ. Γλέζο ο οποίος διαδήλωνε κατά του προγράμματος λιτότητας. Αλλά στο τέλος, η Ελλάδα υπέκυψε στη γερμανική κατοχή.

Η κυριαρχία των ναζιστών έφερε μαζί της την πολιτική κατάρρευση, την μεγάλη πείνα, και μετά την απελευθέρωση, την βύθιση της χώρας σε έναν εμφύλιο πόλεμο ανάμεσα στις κομμουνιστικές και τις αντικομμουνιστικές δυνάμεις. Μόλις λίγα χρόνια μετά την ήττα του Χίτλερ, η Ελλάδα βρέθηκε ξανά στο επίκεντρο της ιστορίας, ως μέτωπο του Ψυχρού Πολέμου. Το 1947, ο πρόεδρος των ΗΠΑ Χάρι Τρούμαν χρησιμοποίησε τον κλιμακούμενο εμφύλιο στην Ελλάδα για να πείσει το Κογκρέσο να στηρίξει το Δόγμα Τρούμαν και την ειρηνική δέσμευση αμερικανικών πόρων για τον αγώνα κατά του Κομμουνισμού και την ανοικοδόμηση της Ευρώπης.

Ανυψωμένη ξαφνικά σε έναν διατλαντικό αγώνα, η Ελλάδα συμβόλιζε τώρα μια πολύ διαφορετική Ευρώπη – μία Ευρώπη που είχε αυτοκαταστραφεί, και που ο μόνος δρόμος εξόδου από την ανέχεια των μέσων της δεκαετίας του 1940 ήταν ως μικρότερος εταίρος της Ουάσινγκτον. Καθώς τα δολάρια άρχισαν να ρέουν, αμερικανοί σύμβουλοι έλεγαν στους έλληνες πολιτικούς τι να κάνουν και αμερικανικές βόμβες ναπάλμ έκαιγαν τα ελληνικά βουνά καθώς οι κομμουνιστές αντάρτες τρέπονταν σε φυγή.

Η πολιτική και οικονομική ένωση της Ευρώπης υποτίθεται ότι θα έβαζε τέλος στις αδυναμίες και την εξάρτηση της διχοτομημένης ηπείρου. Και εδώ η Ελλάδα έγινε σύμβολο μιας νέας φάσης στην ευρωπαϊκή ιστορία. Η πτώση της στρατιωτικής δικτατορίας το 1974 δεν έφερε στη χώρα μόνο την πλήρη ένταξη σε αυτό που θα γινόταν η Ευρωπαϊκή Ένωση. Προανήγγειλε επίσης (μαζί με τη μετάβαση της Ισπανίας και της Πορτογαλίας στη δημοκρατία την ίδια εποχή) το παγκόσμιο κύμα εκδημοκρατισμού της δεκαετίας του 1980 και του ’90, πρώτα στη Νότια Αμερική και τη Νοτιοανατολική Ασία και μετά στην Ανατολική Ευρώπη.

Και έδωσε στην Ευρωπαϊκή Ένωση την όρεξη για διεύρυνση και τη φιλοδοξία να εξελιχθεί από ένα μικρό κλαμπ πλούσιων δυτικοευρωπαϊκών κρατών σε φωνή για ολόκληρη την προσφάτως εκδημοκρατισμένη ήπειρο, η οποία εξαπλώθηκε κατά πολύ στο νότο και την ανατολή. Και τώρα, σήμερα, αφότου έσβησε η ευφορία της δεκαετίας του ’90 και μια νέα ταπεινοφροσύνη χαρακτηρίζει τους Ευρωπαίους, ο κλήρος πέφτει και πάλι στην Ελλάδα ως χώρας η οποία θα προκαλέσει τους μανδαρίνους της Ευρωπαϊκής Ένωσης και θα θέσει το ερώτημα: «ποιό θα είναι το μέλλον της ηπείρου;».

Η Ευρωπαϊκή Ένωση υποτίθεται ότι θα ένωνε μια κατακερματισμένη Ευρώπη, ότι θα ενίσχυε τις δημοκρατικές της δυνατότητες και ότι θα μεταμόρφωνε την ήπειρο σε μια ανταγωνιστική δύναμη στην παγκόσμια σκηνή. Είναι ίσως ταιριαστό που ένα από τα αρχαιότερα και πιο δημοκρατικά έθνη – κράτη της Ευρώπης βρίσκεται στην καινούργια εμπροσθοφυλακή, όσων θέτουν εν αμφιβόλω όλα αυτά τα επιτεύγματα.

Γιατί είμαστε όλοι μικρές δυνάμεις τώρα, και για άλλη μια φορά η Ελλάδα πολεμάει στην πρώτη γραμμή του αγώνα για το μέλλον.

 (Συνέχεια σχολίων)

 ………… Ας δούμε δύο από τα παραπάνω κομβικά σημεία. Θα χρησιμοποιήσω και λίγα συγκριτικά παραδείγματα από την Ιταλία, μιας και έτυχε να γνωρίσω λίγα πράγματα από τη δική της ιστορία…

 1821: «Και μέσα σε μια δεκαετία, η χώρα κέρδισε την ελευθερία της».

Πράγματι, ήμασταν οι πρώτοι που σπάσαμε το status quo των αυτοκρατοριών που καταδυνάστευαν τους λαούς της Ευρώπης. Είναι όμως αλήθεια ότι πριν το Ναβαρίνο η επανάσταση ψυχορραγούσε! Από τις δικές μας «αρετές»! Ο εμφύλιος εμαίνετο! Όταν ο Ιμπραήμ ανέβαινε στην Πελοπόννησο, τον Κολοκοτρώνη τον είχαμε φυλακή! Από τη μία κάναμε Μεσολόγγια, παγκόσμια σύμβολα αυτοθυσίας, κι από την άλλη σφαζόμασταν μεταξύ μας με τον εχθρό προ των πυλών! Την «ελευθερία» δεν την κερδίσαμε! Μας τη χάρισαν στο Ναβαρίνο!

Το πρώτο δάνειο το πήραμε ως επαναστατική επιτροπή, κατά τη διάρκεια του Αγώνα. Κι αφού κάποιοι το κατέκλεψαν, απέμεινε μόνο να φτιάξουμε μια φρεγάτα. Κι αυτή τη βούλιαξε ο Μιαούλης αργότερα γιατί δεν του έκαναν κάποιο χατίρι.

Και τι την κάναμε την ελευθερία; Ήρθε να μας κυβερνήσει ένας ανώτερος άνθρωπος, ο Ιωάννης Καποδίστριας, να φτιάξει ένα σύγχρονο κράτος, με νόμους και δομές. Ανώριμοι όπως ήμασταν, τον δολοφονήσαμε. Ένας άγραφος νόμος που έβγαινε από τα βάθη της … Άγριας Δύσης, έδινε σε μια γριά μανιάτισσα το δικαίωμα να εκδώσει το “διάταγμα” της εκτέλεσής του από τον εγγονό της! Κι ήρθαν οι Βαυαροί! Πάλι καλά! Πιστεύει κανείς ότι ήμασταν άξιοι να κυβερνηθούμε μόνοι μας; Πικρές αλήθειες, αλλά αλήθειες! Τώρα βρίζουμε το κράτος μας, αλλά αυτό αξίζαμε! Ο Καποδίστριας αρνήθηκε να καθήσει σε θρόνο στην ορκωμοσία του στην Αίγινα, αρνήθηκε να έχει μισθό, επειδή ο λαός του ήταν εξαθλιωμένος. Τον δολοφονήσαμε! Αυτό το κράτος αξίζαμε, αυτό που ήρθε μετά! Έχει κανείς αντίρρηση;

Συμπέρασμα: ανοίξαμε το δρόμο της εθνικής δικαίωσης, γκρεμίσαμε το status quo, άλλοι λαοί όμως, πιο υπομονετικοί και πιο μεθοδικοί, έφτιαξαν κράτη με καλύτερη οργάνωση και λειτουργία.

Ένα παράδειγμα από την Ιταλία. Λίγες δεκαετίες μετά, η Ιταλική Παλιγγενεσία διεκδικεί να φτιάξει ΕΝΑ ιταλικό κράτος, πάνω σε εδάφη που είναι μοιρασμένα ανάμεσα σε μικρά βασίλεια, την αυτοκρατορία της Αυστρίας, το μεγάλο Κράτος της Εκκλησίας στο κέντρο… Ο Garibaldi καταλύει το βουρβονικό Βασίλειο των Δύο Σικελιών, δηλαδή της νότιας Ιταλίας-Σικελίας, ανακηρύσσεται δικτάτωρ, όχι όμως για να το κρατήσει, αλλά για να το παραδώσει στο Στέμμα των Σαβόϊα, για να γίνει μία και όχι δύο Ιταλίες! Παρά το ότι σιχαινόταν τη μοναρχία, παρά το ότι οι κοινωνικές του ιδέες ήταν ριζοσπαστικές και υπέρ της χειραφέτησης των τάξεων της εργασίας, έβαλε πάνω απ’ όλα την Πατρίδα-Ιταλία και απέτρεψε ένα πόλεμο ανάμεσα σε δύο Ιταλίες! Αυτή η συμπεριφορά έχει ένα και μόνο όνομα: πολιτική ωριμότητα. Φανταστείτε την … ελληνική “Αριστερά” στη θέση του Garibaldi…

 Β’ παγκόσμιος πόλεμος… Πράγματι, οι Έλληνες ήμασταν οι πρώτοι που αψηφήσαμε το αήττητο του Άξονα, που του δώσαμε το πρώτο χαστούκι που δέχτηκε…

(Για το έπος του ’40, δηλαδή για το έπος του Έλληνα φαντάρου, αν διαβάσετε το βιβλίο της Ελένης Δημητρίου «Ο ελληνοιταλικός πόλεμος ως προσωπικό βίωμα – Ημερολόγια ελλήνων στρατιωτών», που θα βρείτε στο βιβλιοπωλείο της Εστίας, θα αναφωνήσετε, όπως κι εγώ, «δεν ήξερα τίποτα πριν από το βιβλίο αυτό»!).

Και μετά κάναμε την μία από τις δύο πιο μεγαλειώδεις εθνικές αντιστάσεις των λαών της Ευρώπης…

Και μετά;;; Όταν το 1945 οι άλλοι λαοί άρχισαν να γλύφουν τις πληγές τους, να ανοικοδομούν τις χώρες τους, εμείς παραδοθήκαμε στον πιο άγριο και ανελέητο εμφύλιο της ιστορίας μας! Με τεράστια απώλεια ζωών και στη συνέχεια πληθυσμών που έφυγαν να σωθούν. Για μας η ανοικοδόμηση άρχισε 5 χρόνια αργότερα! Και οι πληγές αγιάτρευτες για δεκαετίες… Με ένα διχασμό που έφτασε μέχρι τις μέρες μας…

Ω, όχι, δεν θα ρίξω βέβαια την ευθύνη στην Αριστερά! Μάλλον το σχεδίασαν οι εχθροί της, για να την τσακίσουν! Σύμφωνοι! Η ερώτηση όμως είναι: έπεσε ή όχι η Αριστερά στην παγίδα; Έκανε όσα έπρεπε ή μπορούσε για να αποτρέψει το κακό;  Η αποχή του ‘46 ήταν άραγε πράξη αποτροπής; Δεν δήλωνε έτσι ότι βγαίνει «έξω από το σύστημα»; Το «σύστημα» θα καθόταν με σταυρωμένα τα χέρια; Ο Στάλιν που ήξερε τι είχε υπογράψει στη Γιάλτα τους απέτρεπε! Ούτε το Στάλιν δεν άκουσαν! Βουρ στον πατσά! Γιατί αυτή είναι, δυστυχώς, η ψυχοσύνθεσή μας, ή ο πολιτικός πολιτισμός μας! Μια ζωή στο «όλα ή τίποτα»!

Και πάλι ένα συγκριτικό παράδειγμα από την Ιταλία…

Με το τέλος του πολέμου οι Ιταλοί, ύστερα από μια σύντομη και όχι και τόσο σπουδαία αντίσταση (ας με συγχωρήσουν οι καλοί μου partigiani και ο φίλος μου ο Luciano Scarlini, αν ζει), έχτιζαν την αστική, ναι την αστική δημοκρατία τους. Πρόεδρος της Συντακτικής Συνέλευσης ήταν ο κομμουνιστής Umberto Terracini, που παρουσίασε το έργο της Συνέλευσης με τα ακόλουθα λόγια:

« Η Συνέλευση σκέφτηκε και συνέταξε το Σύνταγμα ως ένα σύμφωνο φιλίας και αδελφοσύνης ολόκληρου του ιταλικού λαού, στον οποίο το εμπιστεύεται για να γίνει αυτός αυστηρός θεματοφύλακας και πειθαρχημένος εφαρμοστής του »

Και στο προοίμιό του Συντάγματος αυτού η Ιταλία προσδιορίζεται ως «Αντιφασιστική Δημοκρατία που γεννήθηκε από την Αντίσταση».

Μήπως νομίζει κανείς ότι η «μαύρη αντίδραση» δεν προσπάθησε κι εκεί να προκαλέσει εμφύλιο για να τσακίσει το πανίσχυρο κομμουνιστικό κίνημα, που πρωτοστατούσε μέχρι και στη σύνταξη του Συντάγματος; Αργά και μεθοδικά στήθηκε το οικοδόμημα που σταδιακά θα πετούσε τους κομμουνιστές έξω από την κεντρική εξουσία, στην οποία αρχικά συμμετείχαν!

Κι όμως δεν έπεσαν στην παγίδα του εμφυλίου! Ο ηγέτης τους, ο Palmiro Togliatti, που είχε διατελέσει νούμερο 2 της Κομμουνιστικής Διεθνούς, δίπλα στον Στάλιν, είχε την ευθυκρισία και έλεγε, εκείνα τα χρόνια που εμείς είχαμε παραδοθεί στον εμφύλιο σπαραγμό, «εμείς δεν θα κάνουμε όπως οι σύντροφοι Έλληνες», φράση που καταφανώς αποδίδει ευθύνες για την ολίσθηση στον εμφύλιο, αλλά και δείχνει την ισχυρή του απόφαση να προστατευτεί η ομαλή πορεία της αστικής δημοκρατίας στην Ιταλία, αφού δεν υπήρχαν συνθήκες εθνικές και διεθνείς που θα επέτρεπαν μια κοινωνική επανάσταση… Κι όταν τον Ιούλιο του 1948 έγινε απόπειρα δολοφονίας του, όταν δέχτηκε σφαίρες στο στήθος, χωρίς βεβαίως τίποτα να γνωρίζει ακόμα για πιθανά αίτια και ηθικούς αυτουργούς, δευτερόλεπτα πριν χάσει τις αισθήσεις του, αναφώνησε στους συντρόφους του που ήταν δίπλα: «ήρεμα, σύντροφοι, ήρεμα»!  Κι η Ιταλία ΔΕΝ βούλιαξε σε εμφύλιο….

Αυτά είναι παραδείγματα πολιτικού πολιτισμού και ωριμότητας! Χάρις σ’ αυτόν τον πολιτισμό προστατεύτηκε και δεν καταστράφηκε η παραγωγική μηχανή της χώρας. 10 χρόνια μετά η Ιταλία είχε κάνει ένα οικονομικό θαύμα που κράτησε δεκαετίες, ήταν στο κέντρο του ευρωπαϊκού γίγνεσθαι (η Κοινή Αγορά ξεκίνησε με το σύμφωνο της Ρώμης), η Βιομηχανία της κατέκλυσε τη διεθνή αγορά με προϊόντα κλπ. Και είμαι βέβαιος ότι σύντομα θα ξεπεράσει τα σημερινά της προβλήματα, γιατί και υποδομή έχει, και παραγωγική συνείδηση έχει (εμείς, τρομάρα μας, έχουμε ταξική!), και νηφαλιότητα, και αίσθηση της πραγματικότητας (με εσωτερικό δημοψήφισμα το προσωπικό της Fiat δέχτηκε περικοπές με αντάλλαγμα την παραμονή των μονάδων στην Ιταλία)…

 Εμείς, λοιπόν, με πολύ θυμό, αλλά ποτέ αυτοκριτική διάθεση, είμαστε τώρα έτοιμοι να κάνουμε μια βουτιά στο κενό! Με οργή, με μια αυτοκαταστροφική διάθεση για αυτοθυσία και … νέες σελίδες δόξας στην ελληνική ιστορία, να ανοίξουμε τους δρόμους της … Ευρώπης των λαών! Ίσως αν πηδήξουμε στο πηγάδι της δραχμής να θορυβηθεί το σύστημα της Ευρώπης και να αλλάξει ο ρους για τους άλλους λαούς που κινδυνεύουν! Ίσως! Για μας όμως θα είναι αργά. Ίσως πραγματοποιηθεί η πρόβλεψη του φιλέλληνα, ότι εμείς πάντα ανοίγουμε τους δρόμους. Μόνο που αυτούς τους δρόμους τους ανοίγουμε για να τους τρέξουν πρώτοι οι άλλοι λαοί. Κι εμείς, βουτηγμένοι στα πάθη και τον εθνικό μας ναρκισσισμό, να χάνουμε πάντα το τραίνο….

Ήμουν κι εγώ οργισμένος! Με όλους (όχι μόνο τους μισούς) και με όλα! Με όλη την παθογένεια του σάπιου πολιτικού μας συστήματος, που εμείς το φτιάξαμε! Και με τους πολιτικούς μας και με μας. Και με τις κυβερνήσεις μας, αλλά και με τις αντιπολιτεύσεις μας, μείζονες και ελάσσονες. Και με τα συνδικάτα μας! Όταν μας πλήρωναν με δανεικά, δεν διαμαρτυρηθήκαμε ποτέ! Ούτε τα συνδικάτα μας νοιάστηκαν ποτέ για το σύνολο! Όταν μια τάξη έκοβε την Ελλάδα στα δύο για 2 εβδομάδες καταστρέφοντας την οικονομία… Όταν άλλη τάξη μπλόκαρε τα λιμάνια ή την Ακρόπολη σε τουριστική περίοδο. Όλοι γκρέμιζαν ό,τι μπορούσαν…

Σίγουρα έπρεπε να αλλάξουν πολλά! Κι ήρθαν οι ξένοι να μας το επιβάλουν. Με τους δικούς τους όρους! Σκληρούς! Πονάει αυτό, αλλά υπήρχε περίπτωση να αλλάξουμε τίποτα από μόνοι μας; Δυστυχώς, εμείς είχαμε βιάσει το σώμα της Χώρας μας και την είχαμε αφήσει έκθετη και χρεωμένη! Και μη μου πει κανείς ότι υμνώ το μνημόνιο! Το μνημόνιο να το χρεωθούν όσοι λάβωναν συστηματικά τη Χώρα, άλλος περισσότερο, άλλος λιγότερο…

Το μεγάλο λάθος όσων το χειρίστηκαν, και το έλεγα εδώ και πολύ καιρό, είναι το ότι δεν έκαναν αυτό που ήταν το πρώτο διάταγμα του Φρανσουά Ολλάντ. Έπρεπε να κόψουν πρώτα τους δικούς τους μισθούς και μετά του λαού! Μόνο έτσι θα μπορούσαν να τον εμπνεύσουν, αν και δεν το πολυπιστεύω!

 Στις 6 Μαΐου ψήφισα κι εγώ με θυμό! Κι είδα ένα αποτέλεσμα που με ικανοποίησε! Είδα την ευκαιρία να αλλάξουν πράγματα! Είδα τους πρώην μεγάλους ψαλιδισμένους, έτοιμους να δεχτούν τις πολυπόθητες αλλαγές του πολιτικού μας συστήματος. Να αλλάξει ο νόμος περί ευθύνης υπουργών για να μην υπάρχει επιτέλους ατιμωρησία. Να γίνουν αμοιβαίες υποχωρήσεις και κυβερνήσεις ευρείας συνεργασίας, για να σταματήσει επιτέλους η αλαζονεία και η αυθαιρεσία του ενός κυβερνώντος! Να γίνει η απλή αναλογική, η οποία όμως προϋποθέτει την ύπαρξη της ωριμότητας που συναντιέται στο κοινό και βάζει στην άκρη τη διαφορά, που έχει την ικανότητα της σύνθεσης και όχι της διάλυσης!

Και αντί αυτού τι είδα; Είδα ένα κόμμα μικρομέγαλο να εμφανίζει μια απίστευτη αλαζονεία! Αυτοί που άλλοτε κατήγγελλαν την αλαζονεία των κομμάτων του 46-48%, να κουνούν το δάχτυλο σε όλους, μέσα κι έξω, μόλις τσίμπησαν ένα 18% !!!! Να θέλουν τα πάντα δικά τους! Να μας σέρνουν στο χορό του Ζαλόγγου, με την ψεύτικη υπόσχεση ότι κάτω έχουν απλωμένα … δίχτυα και στρώματα… Να έχουν εισπράξει την ψήφο ως ευρωπαϊστές, και τελικά να θέτουν εν αμφιβόλω τη θέση μας στην Ευρώπη. (Τις τελευταίες μέρες, μετά την ομοβροντία που δέχτηκαν από την ευρωπαϊκή αριστερά, τα … γυρνάνε, κάνουν φραστικά παιχνίδια με τη σημασία της λέξης «καταγγελία», σημάδι κι αυτό της ανύπαρκτης ωριμότητάς τους και του ανύπαρκτου προγράμματός τους). Φανταστείτε τους, φευ, να είχαν πάρει το 40 % !!!

 Όχι, λοιπόν, τώρα που το βλέπουμε όλοι μας ότι πνέει καινούργιος άνεμος στην Ευρώπη, τώρα που έχουμε δυνατότερους συμμάχους από πριν, τώρα που η Μέρκελ χάνει τα κρατίδια το ένα μετά το άλλο, δεν είναι η στιγμή να κάνουμε εθνικούς λεονταρισμούς, να κάνουμε βουτιά στο κενό καταγγέλλοντας τις διεθνείς μας συμβάσεις, να βρεθούμε έξω από το παιχνίδι! Πρέπει να μείνουμε μέσα, κι οι πολυπόθητες αλλαγές θα έρθουν σταδιακά. Αρκεί να ψηφίσουμε κόμματα που δεσμεύονται ρητά και απερίφραστα για την παραμονή της χώρας στο ευρώ. Ας κάνουμε επιτέλους, για πρώτη φορά στην ιστορία μας, την εθνική μας υπέρβαση! Να έχουμε λίγη υπομονή και μέτρο. Να μην είμαστε οι πρώτοι στον ηρωισμό, αλλά οι πρώτοι στη σύνεση…

Νίκος Καρράς, 25/5/2012

ΥΓ. Όταν ετοιμαζόμουν να στείλω το παραπάνω, μου κοινοποιήθηκε άρθρο ενός «επαρχιώτη» δημοσιογράφου, που απευθύνεται στους συναδέλφους του «μεγαλοδημοσιογράφους», με το οποίο τους ειρωνεύεται ότι τάχα κινδυνολογούν όταν επισείουν τον κίνδυνο να βρεθούμε εκτός ευρώ, για να καταλήξει λέγοντας «Αν σας άγγιζε η κρίση, όπως το 90% των Ελλήνων, οι αναλύσεις σας θα ήταν διαφορετικές»…  Και η προφανής προτροπή είναι να ψηφίσουμε ενάντια στους … κακούς σαδιστές που έφεραν την τρόικα, και υπέρ των … λαϊκών αγωνιστών που θα την … διώξουν!

Προφανώς αυτός … πονάει περισσότερο για τους αναξιοπαθούντες, απ’ όσο εμείς οι … μνημονιακοί! Κάτι περισσότερο θα ξέρει από μας για το πώς θα γίνει να αποκατασταθούν οι ζημιές που πάθαμε… Για το πώς θα γίνει…..

– Να ξαναπάρουν αμέσως τις θέσεις εργασίας τους όσοι τις έχασαν!

– Να επιστρέψουν οι μισθοί και το επίπεδο ζωής μας εκεί που ήταν!

– Να ξαναλειτουργήσουν ως δια μαγείας οι βιομηχανίες και οι βιοτεχνίες μας που έκλεισαν!

Και όλα αυτά με ταυτόχρονο διώξιμο της … τρόικας!

Α! Μιας κι είναι και γλαφυρός, μήπως θα μπορούσε να το πει και σε μας;;;;;;

Αν δεν μπορεί να το πει σε μας, ας το πει όμως στους αντιμνημονιακούς επίδοξους κυβερνήτες μας, να το μάθουν κι αυτοί! Γιατί εγώ, τουλάχιστον, το πού θα βρουν τα χρήματα να μοιράσουν τόση … ευτυχία, δεν το άκουσα μέχρι τώρα!!!

Λέτε, για άλλη μια φορά στην ιστορία, να αρκεί η … αθάνατη ελληνική μαγκιά;;;;;;;

 Φοβάμαι όμως πως αν δοκιμάσουν να … χορτάσουν τα αγριεμένα πλήθη με … μαγκιά, θα διαπιστώσουν έντρομοι ότι αν χρειάστηκαν 2 χρόνια μνημονίου για να εξαγριωθεί ο κόσμος, θα αρκέσουν 2-3 μήνες τζάμπα μαγκιάς για να στραφεί εναντίον τους η οργή και η βοή λαού! Και τότε δεν θα ξέρουν πού να κρυφτούν! Κι ούτε σ’ αυτό δεν θα μπορούν να συμφωνήσουν! Η κάθε … συνιστώσα, θα ψάχνει για το δικό της καταφύγιο! Λέτε να επιλέξουν το … πάρκο Γουδή;

Ας μη χρειαστεί να πούμε: Στερνή μου γνώση, να σ’ είχα πρώτα

Posted in Βουλευτικές εκλογές | Leave a Comment »