Ελεύθερο Βήμα Αχαρνών

Ένα βήμα για προβλήματα, ιδέες και απόψεις για το Δήμο Αχαρνών

Οι ανύπαρκτοι ήρωες

Posted by koszig στο 30 Απριλίου 2015

Τελευταία γίνεται μεγάλη κουβέντα για το κατοχικό δάνειο, τα εγκλήματα των χιτλερικών για τη σφαγή του Διστόμου, των Καλαβρύτων. Πολλοί αναφέρονται για τους ηρωϊσμούς εκείνης της εποχής.

Για τον Κωνσταντίνο Κουκίδη.

——————

Αυτή είναι η μια όψη της ιστορίας. υπάρχει και η άλλη.

Μύθοι και αλήθειες για την υπόθεση Κουκίδη

Η παραδοχή Αβραμόπουλου, η άκαρπη έρευνα της Διεύθυνσης Ιστορίας Στρατού και η «υιοθέτησή» του από την Προεδρική Φρουρά
 ka

(File: DailyMail.jpg )

Αθήνα
Αν δεν υπήρχαν ήρωες θα έπρεπε να τους δημιουργήσουμε; Παραφράζοντας τη γνωστή φράση, η «υπόθεση Κουκίδη» εδώ και χρόνια απασχολεί συχνά-πυκνά την επικαιρότητα, κυρίως στην επέτειο της γερμανικής εισβολής στην Αθήνα – άρα και του, υποτιθέμενου, θανάτου του. Βασισμένη, προφανώς, σε μία φήμη που κυκλοφόρησε έντονα τις πρώτες ώρες και ημέρες της γερμανικής Κατοχής στην Ελλάδα και στην Αθήνα, ο μύθος του εύζωνα / φαντάρου / πολίτη Κουκίδη αναπαράχθηκε και, τα τελευταία χρόνια, πήρε διαστάσεις θρύλου, δίχως ποτέ οι επίσημες πηγές να καταφέρουν να επιβεβαιώσουν ακόμα και την ίδια του την ύπαρξη. Απαντώντας δε στο αρχικό ερώτημα περί ηρώων, κάλλιστα θα μπορούσε κανείς να πει ότι μία χώρα με αφθονία πραγματικών και επιβεβαιωμένων ηρωικών πράξεων, απλών ή μη ανθρώπων, κατά το ιστορικό της παρελθόν, δεν έχει την ανάγκη κατασκευής ενός ακόμα.

27D09738BD3A87DA6A5D1F4EBD1C534D Κουκ 1

903C0D20B6EE5A712A2F205495E21A6F Κουκ 2

Αβραμόπουλος: «Θέλουμε να υπάρξει;»
«Τιμάμε τον Κουκίδη, παρά το ότι η ιστορική έρευνα δεν απέδωσε επιστημονική απόδειξη για την ύπαρξή του και για την πράξη του αυτή. Ο θρύλος, όμως, ήταν και παραμένει υπαρκτός, και δημιουργήθηκε από την πρώτη στιγμή. Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι αν υπήρξε ο εύζωνας Κουκίδης. Το ερώτημα είναι αν εμείς, οι σημερινοί Ελληνες, θέλουμε να υπάρξει».Με αυτά τα λόγια, ο τότε Δήμαρχος Αθηναίων, κ. Δημήτρης Αβραμόπουλος, αποκάλυπτε στις 12 Οκτωβρίου 2000, τιμητική πλάκα στη μνήμη του «ήρωα Κουκίδη», στη βάση του ιερού βράχου της Ακρόπολης. Παρόντες στη σεμνή – όσο και ανιστόρητη – τελετή, ο τότε υπουργός Δικαιοσύνης, κ. Μιχάλης Σταθόπουλος, ο α’ αντιπρόεδρος της Βουλής, κ. Κώστας Γείτονας, ο κ. Προκόπης Παυλόπουλος, ως εκπρόσωπος της ΝΔ, αντιστασιακοί όπως ο Μανώλης Γλέζος και ο Λάκης Σάντας, αλλά και ο τότε υπουργός Εξωτερικών, κ. Γιώργος Παπανδρέου με τον ρώσο ομόλογό του Ιγκόρ Ιβάνοφ, που βρέθηκαν εκ συμπτώσεως στην Ακρόπολη και παρέστησαν για λίγα λεπτά στην εκδήλωση.

Ο τότε Δήμαρχος Αθηναίων είχε θέσει πάντως σωστά το ζήτημα: διότι «ήρωας Κουκίδης» ουδέποτε υπήρξε στην πραγματικότητα, όπως μαρτυρούν πλήθος στοιχείων που προήλθαν από τη δημοσιογραφική έρευνα. Και όπως δεν υπήρξε «ήρωας Κουκίδης», έτσι δεν υπήρξε και «θρύλος». Μόνο ένας μύθος, από αυτούς που συχνά κυκλοφορούν και, γιατί να το κρύψουμε, μας αρέσουν. Για τον κ. Αβραμόπουλο όμως και τους παρόντες στην τελετή, αλλά και τους πολύ περισσότερους απόντες που εντρύφησαν στον «μύθο Κουκίδη», η έρευνα και η τεκμηρίωση για την ανάδειξη ενός ήρωα, ήταν… ψιλά γράμματα.

Ο θρύλος και η έρευνα
«Με τη σεμνή τελετή θέλουμε να αποτίσουμε φόρο τιμής σε μία θρυλική μορφή. Η λέξη θρύλος κρύβει πολλά. Κρύβει και λίγο ιστορία, κρύβει και λίγο μύθο. Τίποτα δεν αποκαλύφτηκε από την έρευνά μας στα αρχεία των Ενόπλων Δυνάμεων, σημασία όμως έχει ότι έπαιξε ένα σημαντικό ρόλο σε μια ιδιαίτερα δύσκολη στιγμή της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας. Εμείς ξεκινήσαμε πριν από τέσσερα χρόνια μια έρευνα που έφερε στην επιφάνεια κάποια στοιχεία, αλλά τίποτε που να επιβεβαιώνεται, που να αποτελεί μαρτυρία ιστορική. Δεν έχει όμως σημασία αυτό. Σημασία έχει αυτό που πριν από λίγο -ρητορικά- κατετέθη ως ερώτημα. Σημασία δεν έχει αν υπήρξε ο στρατιώτης Κουκίδης. Σημασία έχει αν εμείς -οι σημερινοί Ελληνες- θέλουμε να υπάρχουν τέτοιοι θρύλοι. Υπό αυτή την έννοια έχει τη δική του ηθική και εθνική χρησιμότητα αυτό που πράττουμε σήμερα, ικανοποιώντας την απαίτηση χιλιάδων συμπολιτών μας» τόνισε στην ομιλία του ο Δημήτρης Αβραμόπουλος, αφήνοντας το μη συνηθισμένο σε μύθους κοινό να απορεί: αφού έψαξαν και δεν βρήκαν τίποτε, ποιος ο λόγος να τιμήσουν έναν «μύθο»;

Το ζήτημα του «ήρωα Κουκίδη», του εύζωνα / πολίτη / στρατιώτη Κωνσταντίνου Κουκίδη, ερευνήθηκε επισταμένως από διάφορα ΜΜΕ. Στην εκπομπή της ΕΤ1, «Σαν Παραμύθι», στις 26 Απριλίου 2000, με παρουσιαστή τον δημοσιογράφο κ. Τάκη Σπηλιόπουλο, ο αρμόδιος αξιωματικός της -τότε ανακτορικής- φρουράς αποκλείει την ύπαρξη εύζωνα με το όνομα Κωνσταντίνος Κουκίδης. «Αν ήταν στρατιώτης στους ευζώνους δεν υπήρχε περίπτωση να μην τον ήξερα» δήλωνε ο τότε επιλοχίας των ευζώνωνΑνδρέας Μαχιμάρης. Στην ίδια εκπομπή, ο αντιστρατήγος Ιωάννης Κακουδάκης, διευθυντής στη Διεύθυνση Ιστορίας Στρατού τόνιζε: «Διαπιστώσαμε ότι δεν υπήρξε την περίοδο εκείνη στρατιώτης με το όνομα Κουκίδης Κωνσταντίνος. Στείλαμε έγγραφα σε όλες τις μονάδες, στο ληξιαρχείο, παντού. Πήγαμε στην Πλάκα να ζητήσουμε πληροφορίες. Πραγματική μαρτυρία ως σήμερα δεν έχει υπάρξει. Το ΓΕΣ έχει καταγράψει όλους τους φαντάρους κι όλους τους αξιωματικούς της περιόδου. Κάπου θα έπρεπε να ανήκει ο Κουκίδης. Ούτε εύζωνας υπήρξε ούτε ήταν φαντάρος. Ολα εξετάστηκαν».

Πλατεία από το 1994
Μιλώντας στην ίδια εκπομπή, ο τότε Δήμαρχος Αθηναίων, Δημήτρης Αβραμόπουλος παραδέχτηκε ότι «από τις έρευνες δεν βρέθηκαν στοιχεία (…) Κάτω από ‘κείνες τις ώρες ίσως να χρειάζονταν και οι θρύλοι για να τονώσουν το φρόνημα του λαού», σημειώνοντας επίσης ότι «απέχουμε πολύ από αυτή την ιστορική επιβεβαίωση, χωρίς βεβαίως να θέτουμε σε αμφισβήτηση και τις μαρτυρίες».

Η πρωτοβουλία του πάντως, δεν ήταν η πρώτη για την ανάδειξη του «ήρωα Κουκίδη». Από τις 27 Απριλίου του 1994, έχει εντοιχιστεί τιμητική πλάκα στους στρατώνες της Προεδρικής Φρουράς υπό τον τίτλο «Πλατεία Εύζωνα Κουκίδη Κωνσταντίνου. Επεσε υπέρ πατρίδος την 27 Απριλίου 1941, κατακρημνισθείς απ’ τον Ιερό Βράχο της Ακροπόλεως, τυλιγμένος με την ελληνική σημαία, υπερασπιζόμενος ταύτης μέχρι τελευταίας ρανίδος του αίματός του, αρνούμενος να την παραδώσει στον Γερμανό κατακτητή».

«Από επιστημονική άποψη δεν έχει αποδειχθεί τίποτε», δήλωνε ο Γρηγόρης Φαράκοςστην εκπομπή της ΕΤ-1. «Αλλά δεν μπορούμε να το αρνηθούμε. Ακόμα και θρύλος να είναι, είχε και έχει τεράστια σημασία για το λαό». Ο Φαράκος θυμήθηκε επίσης ότι τα πρώτα χρόνια είχε γράψει σχετικά η εφημερίδα «Εστία» και ότι ο θρύλος υπήρξε έντονος στην αρχή της Κατοχής, για να ατονήσει στη συνέχεια. Ο δε Μανώλης Γλέζος στην ίδια εκπομπή τόνιζε ότι «εμείς ως αντιστασιακοί προτείνουμε ανεξαρτήτως των στοιχείων που θα φέρουν ή δεν θα φέρουν οι έρευνες, να το ονομάσουμε από τώρα πλατεία Κώστα Κουκίδη. Γιατί καμιά φορά και το θρύλο χρειάζεται να τον τιμούμε όπως και τα γεγονότα».

«Ευρέθη» στην… ΕΟΝ
Από το 1989 είχε εγερθεί θέμα «ήρωα Κουκίδη» στην Ελλάδα, κυρίως μέσω επιστολών προς το ΓΕΣ και τον Τύπο. Ο Κώστας Πλεύρης αναδεικνύει το ζήτημα, κυρίως μέσα του καναλιού στο οποίο διατηρεί εκπομπή, το Tele City, όπου μάλιστα σε συζήτηση με τον κ. Αβραμόπουλο δηλώνει ότι «όταν στις 27 Απριλίου 1941 εισήλθαν οι Γερμανοί κατακτητές στην Ελλάδα ανήλθον εις την Ακρόπολιν ήτο ένας φρουρός, ένας εύζων, ένας νεαρός, ο οποίος ήτο σκοπός της σημαίας. Το όνομά του ήτο Κωνσταντίνος Κουκίδης. Εχουμε όλο το φάκελο από το Γενικό Επιτελείο Στρατού».

Τον Μάιο του 1998 εκδόθηκε το βιβλίο του δημοσιογράφου Τάσου Κ. Κοντογιαννίδη, υπό τον τίτλο «Ηρωες και Προδότες στην κατοχική Ελλάδα», από τις εκδόσεις «Πελασγός», όπου αναφέρεται ότι ο Κουκίδης δεν ήταν στρατιώτης ή εύζωνας, αλλά μέλος της μεταξικής νεολαίας της ΕΟΝ, η οποία περιτροπής φύλαγαν σκοπιά στη σημαία της Ακρόπολης όταν η στρατιωτική φρουρά είχε αποσυρθεί για να πάρουν οι στρατιώτες προσωρινά απολυτήρια. Οπως ανέφερε ο συγγραφέας, η πληροφορία αυτή του δόθηκε από παλιό κάτοικο της Πλάκας, τονίζοντας όμως ότι «χωρίς να μπορεί να διασταυρωθεί και να επιβεβαιωθεί».

Στο περιοδικό «Ελλοπία» (τεύχη 38-39, Απρίλιος και Μάιος 1998) ο Δημήτρης Λαζογιώργος-Ελληνικός εντοπίζει κάποιον που γνώρισε προσωπικά τον Κωνσταντίνο Κουκίδη. Οπως αναφέρει ο συγγραφέας, πρόκειται για το «γνωστό στέλεχος της Αντίστασης, Σπύρο Μήλα», 82 ετών τότε. Ο Μήλας ισχυρίστηκε ότι γνώρισε τον Κουκίδη στην Αμφίκλεια μετά την κατάρρευση του μετώπου. Ηταν ποντιακής καταγωγής, γεννημένος στην Ελλάδα, ανήκε στο 34ο Σύνταγμα Πεζικού, «του οποίου τα αρχεία δεν υπάρχουν πια». Εργαζόταν ως οικοδόμος και έμενε στο Πέραμα ή το Κερατσίνι. Ο Μήλας ισχυρίστηκε ότι «του είχα δώσει τη διεύθυνσή μου και έτσι ήρθε και με βρήκε αυτός, γιατί λογαριάζαμε να πάμε στη Μέση Ανατολή μέσω Κρήτης. Την παραμονή που οι αρχές θα παρέδιδαν την Αθήνα του λέω: ‘Έρχονται οι Γερμανοί. Εμείς δεν πρέπει να μείνουμε απαθείς”. “Βεβαίως και δεν θα μείνουμε απαθείς”, μου λέει. “Θα αντισταθούμε. Τι απόγονοι του ’21 είμαστε. Θα δεις”. Και την άλλη μέρα από την παράδοση μαθαίνω ότι κάποιος στην Ακρόπολη τυλίχτηκε με την ελληνική σημαία και έπεσε από το βράχο. Δεν ήξερα, τότε, ότι αυτός ήταν ο Κουκίδης. Το έμαθα 2-3 μέρες αργότερα που πήγα στο Κερατσίνι να τον βρω».

Η ίδια ιστορία αλλιώς
Δύο χρόνια αργότερα όμως (21.4.2000) σε εκπομπή του ΤΗΛΕ-ΤΩΡΑ, ο Σπύρος Μήλας εξιστορεί ότι βρισκόταν σε μια ταράτσα δίπλα στην Ακρόπολη, όπου συνεδρίαζε με άλλους αντιστασιακούς και είδε με τα μάτια του τον Κουκίδη να πέφτει φορώντας το χιτώνιο της αεροπορίας που ο ίδιος του είχε δώσει.

Και ο Μενέλαος Λουνέμης αναφέρεται στην ιστορία του Κουκίδη. Γράφοντας «στον φρουρό της δικής μας σεμνής σημαίας» που τον διέταξαν να την κατεβάσει κι εκείνος«την κατέβασε, τυλίχθηκε μέσα κι έπεσε χωρίς ηρωισμούς απ’ το βράχο», αποτίνει φόρο τιμής στον «ήρωα Κουκίδη στο έργο του «Τα άλογα του Κουπύλ», από τη συλλογή «Αυτοί που φέρανε την καταχνιά…», τον Οκτώβριο του 1944.

Αναφορά στον μύθο του Κουκίδη κάνει και το επίσημο μαρτυρολόγιο της ΚΑΙ του ΚΚΕ (1994) με τίτλο «Επεσαν για τη ζωή», αναφέρεται ότι ο «έλληνας στρατιώτης, τυλιγμένος με τη γαλανόλευκη, πέφτοντας από τον ιερό βράχο της Ακρόπολης, παρά ν’ ανεβάσει στον ιστό τη σβάστικα».

Αν όμως ακόμα και οι υποστηρικτές της ύπαρξης Κουκίδη διαφωνούν εάν ήταν ή όχι εύζωνας, από την Προεδρική Φρουρά «υιοθετήθηκε». Στο επίσημο site της στο διαδίκτυο, στην αρχική του σελίδα αναφέρεται ως πρώτη από τις ιστορίες των ευζώνων: «Πολλές πράξεις ηρωισμού των Ευζώνων θα μείνουν άγνωστες» αναφέρεται χαρακτηριστικά. «Ολες αυτές όμως τις εκπροσωπεί η πράξη του Εύζωνα Κωνσταντίνου Κουκίδη, οποίος με την είσοδο των Γερμανών στην Αθήνα, συνέπεσε να ήταν ο Τιμητικός Φρουρός της Ελληνικής Σημαίας στον Ιερό Βράχο της Ακρόπολης. Τη στιγμή που οι Γερμανοί ανέβαιναν στην Ακρόπολη για να υψώσουν την Γερμανική σημαία στη θέση της Ελληνικής, για να μην πέσει στα χέρια τους τυλίχθηκε με την Γαλανόλευκη και έπεσε στο κενό. Η Ελληνική Σημαία έγινε σάβανο για τον Κώστα Κουκίδη, όμως δεν έπεσε στα χέρια των κατακτητών» τονίζεται δίχως την παραμική αμφισβήτηση για την ύπαρξη ή μη του «ήρωα Κουκίδη», παρότι, μερικά χρόνια νωρίτερα η Διεύθυνση Ιστορίας Στρατού είχε δηλώσει επισήμως ότι «ούτε εύζωνας ούτε φαντάρος. Ολα εξετάστηκαν»

Πηγές

http://www.iospress.gr/ios2000/ios20001022a.htm
http://fotios.org/files/koukidis.gif (δημοσίευμα Daily Mail)
http://el.wikipedia.org/wiki/Κωνσταντίνος_Κουκίδης (φωτογραφία μνημείου)
http://www.panellines.gr/ethnika/epos40/k_koukidis.htm (σελίδα αφιερωμένη στον Κωνσταντίνο Κουκίδη)
http://www.proedriki-froura.gr/ (ο επίσημος δικτυακός τόπος της Προεδρικής Φρουράς)

 

Πάντα οι Έλληνες χρειάζονται μια φαντασίωση, ένα μύθο. Αυτός δεν είναι ο μόνος.

Για το θέμα της Ελληνικής σημαίας πάνω στην Ακρόπολη.

«Συνιστώ εις τον Αθηναϊκόν λαόν ζωηρώς πειθαρχίαν εις τας διαταγάς των αρχών, ιδιαιτέρως δε επιμένω,όπως κατανοηθή καλώς υπό πάντων, ότι, μέχρι της 6ης απογευματινής της σήμερον πρέπει να παραδοθούν εις τα οικεία αστυνομικά τμήματα τα υπό των ιδιωτών κατεχόμενα όπλα (κυνηγετικά, στρατιωτικά πιστόλια και μαχαίρια) πλην των παλαιών οικογενειακών κειμηλίων. Όπου υψούται ελληνική σημαία πρέπει δεξιά της να υψούται και η Γερμανική».

Αμβρ. Πλυτάς1
(δήμαρχος Αθηναίων) (κλικ εδώ)

simaia

Η γερμανική σημαία είναι η πολεμική σημαία, με μικρές διαστάσεις.

Σύμφωνα με το θρύλο ο Κουκίδης έπεσε από την Ακρόπολη.

Ήταν εύζωνος που φορούσε χιτώνιο αεροπορίας!! (κατά τον Σπύρο Μήλα).

Σύμφωνα με την ιστορική έρευνα τού αντιστασιακού ερευνητή Κώστα Γ. Κωστοπούλου: «Ο Ήρωας Στρατιώτης, χτυπώντας πάνω στα βράχια, στην διαδρομή τής πτώσεώς του στον γκρεμό από τον βράχο τής Ακροπόλεως, όταν τελικά κατατρακυλώντας, έπεσε στην οδό Θρασύλλου στήν Πλάκα, είχε πολτοποιηθεί και η στολή του ήταν καταξεσκισμένη. Όταν τον περιμάζεψαν δύο-τρεις κάτοικοι τής Πλάκας, δεν βρήκαν τίποτε επάνω του εκτός από ένα τσαλακωμένο ταχυδρομικό δελτάριο στο οποίο έγραφε πολύ κακογραμμένα το όνομα τού παραλήπτη: ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΚΟΥΚΙΔΗΣ. Αυτά τα στοιχεία είχαν καταθέσει δύο γέροντες (επιζώντες ακόμη) σχετικά με το ανωτέρω περιστατικό».

Ακρόπολη Ανατολικά α

Πως κατάφερε ο πίπτων Κουκίδης να σκοτωθεί στα βράχια της Ακρόπολης και το καταξεσχισμένο σώμα του να φτάσει στην οδό Θρασύλλου είναι ένα μυστήριο!!

Σε εμπεριστατωμένο άρθρο, (κλικ εδώ), αναφέρεται:

Ο πρώην Διευθυντής της Διεύθυνσης Ιστορίας Στρατού/ΓΕΣ,  Αντιστράτηγος Ιωάννης Κακουδάκης, ίσως ο πλέον αρμόδιος για την υπόθεση Κουκίδη που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Πόλεμος και Ιστορία, τεύχος 46, Νοέμβριος 2001, σελ. 42-43, αναφέρεται:

” Τον Εύζωνα Κουκίδη δεν τον είδε κανένας ποτέ. Δεν βρέθηκε ποτέ η Σημαία. Δεν βρέθηκε ποτέ το πτώμα. Ψάξαμε παντού, όπου υπάρχει περίπτωση να υπάρχει το όνομα Κωνσταντίνος Κουκίδης. Στα νεκροταφεία, στα νεκροτομεία, στα ληξιαρχεία και στις συγκεκριμένες ημέρες δεν υπάρχει καμία εγγραφή. Από τους καταλόγους του ΟΤΕ και από όλα τα Ληξιαρχεία της Αττικής ψάξαμε για επιζώντες με αυτό το όνομα και ερευνήσαμε σχετικά. Μετά από όλα αυτά δεν υπάρχει καμία επίσημη τεκμηρίωση του συγκεκριμένου περιστατικού και αν το συγκεκριμένο πρόσωπο υπήρξε στην πραγματικότητα. Βέβαια καμία στρατιωτική υπηρεσία δεν μπορεί να χάσει κάποιο στρατιώτη της χωρίς να το ξέρει ή χωρίς να έχει γραφεί σε κάποια κατάσταση.

Στη ΔΙΣ ήλθε μέχρι και ο Ιατροδικαστής Αθηνών με το βιβλίο που είχε η υπηρεσία του τότε και κατέγραφαν όλες τις ιατροδικαστικές πράξεις -όλους τους νεκρούς- όπου δεν σημειωνόταν κανένας νεκρός στρατιώτης την περίοδο 27-30 Απριλίου 1941.

Να σημειώσω ότι η Προεδρική Φρουρά, τότε Ανακτορική Φρουρά, δεν έβαζε και δεν βάζει ποτέ φρουρούς στην Ακρόπολη. Ζει ακόμα στο Παγκράτι ο τότε Επιλοχίας της Ανακτορικής Φρουράς, τον όποιο και συνάντησα και ο όποιος με διαβεβαίωσε ότι τους ήξερε όλους τους στρατιώτες του “απέξω και ανακατωτά” και στρατιώτης με το όνομα Κώστας Κουκίδης δεν υπήρχε στην Ανακτορική Φρουρά. Όπως επίσης ότι δεν τοποθετούσαν φρουρούς στον Βράχο της Ακρόπολης. Βέβαια με την λέξη “Εύζωνας” υπάρχει το ενδεχόμενο να ήταν στρατιώτης των Ευζωνικών Ταγμάτων. Όμως τα συντάγματα αυτά δέν έδρευαν στην Αθήνα.

Έστησα λοιπόν μια αναθηματική στήλη το έτος 2000 κάτω από την Ακρόπολη.


SAMSUNG CAMERA PICTURES

 

SAMSUNG CAMERA PICTURES

γιος πολυτέκνων

 

Όπως κατά τον Σπύρο Μήλα ο Κουκίδης ήταν ποντιακής καταγωγής, προκύπτει ότι κατά την Ένωση Φίλων των Πολυτέκνων ήταν και γιος Πολυτέκνων!!

Άλλος «ερευνητής», (κλικ εδώ), γράφει: Τυλίχθηκε την Γαλανό-λευκη και έπεσε στο κενό από την βορειοανατολική πλευρά της Πλάκας. Αυτός δεν ήξερε που είναι η οδός Θρασύλλου και τον αυτοκτόνησε λίγο παραπέρα. Από την ανάρτηση αυτή μάθαμε ότι: «Θα ήταν παράλειψή μας, να μην αναφέρουμε και την αναμνηστική στήλη του Κωνσταντίνου Κουκίδη, την οποίαν ύψωσαν στην Γαστούνη οι ευσεβείς κάτοικοί της, σεβόμενοι το γεγονός ότι στην πόλη τους κατέφυγε η οικογένεια Κουκίδη

Και ένας καθηγητής (τρομάρα του), πρώην δήμαρχος Γαστούνης, (κλικ εδώ), γράφε: «… Φρουρός και παραστάτης της σημαίας μας ένας 17άχρονος Μικρασιάτης, με τη στολή της ΕΟΝ Θησείου, που το αίμα του έβραζε, η καρδιά του φλεγόταν κι η ψυχή του πέταγε, φτερουγίζοντας αετίσια, πάνω στις σελίδες της χιλιοδοξασμένης Ιστορίας μας …»

Πως είναι δυνατόν να συμβιβάζεται η αναφορά του Σπύρου Μήλα που μιλάει για τον πόντιο στρατιώτη Κουκίδη που γνώρισε στην Αμφίκλεια με τον 17άχρονος Μικρασιάτης, με τη στολή της ΕΟΝ Θησείου!!

Έτσι γράφτηκε η ιστορία για τον ανύπαρκτο Κωνσταντίνο Κουκίδη. Την εποχή της κατοχής ήταν καλό να κυκλοφορούν τέτοιες ιστορίες για να αναπτερώνεται το ηθικό των υπό κατοχή Ελλήνων. Αλλά όταν πέρασαν πάνω από 60 χρόνια από τότε είναι γελοίο να μιλάμε σήμερα για ανύπαρκτους ηρωισμούς.

 

«Κρείττον σιγάν»

 

 

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

 
Αρέσει σε %d bloggers: